محرم با نام و یاد بلكه با پیام جاودان حضرت سید الشهداء حسین بن علی (ع) گره خورده است و چنان پیوند عمیقی برقرار كرده است كه نام محرم جز با نام سید الشهداء (ع) به ذهن نمی آید .
اما بهره ما از این ماه محترم چیست و چه باید باشد ؟ آیا تنها اقامه عزا بر فرزند رسول خدا و گریستن بر فجایع روز عاشورا كافیست ؟ آیا همین بس است كه بر ماجرای جانسوزی كه هزار و اندی سال پیش بر پاره های جگر رسول خدا رفت اشک بریزیم ؟ آیا همین لباس سیاه و نوحه و روضه و اشک و سینه زدن و زنجیر زدن تمام بهره ما از این ماه محترم است ؟

من فكر می كنم به آن چه گفته شد نباید بسنده كرد . این كم ترین و عمومی ترین بهره ایست كه چنین ماهی می تواند داشته باشد . نمی بینید كه غیر مسلمین هم در این مقدار با ما شریک می شوند ؟ مانند ما مشكی می پوشند ، گریه می كنند ، به سینه می زنند ، نذر می كنند ، نذری می دهند و نذری می گیرند و حتی شفا می گیرند و حاجت روا می شوند ! اگر فقط همین ها تمام بهره ما از این سفره گسترده باشد آن گاه میان رحمت عام و خاص خداوند در این مرتبه چه فرقی هست در حالی كه او همیشه رحمان است و همیشه رحیم ...

می اندیشم كه این خوان گسترده بهره ای بیشتر برای مسلمین و بیشتر از آن برای پیروان مكتب اهل بیت دارد كه نباید از آن محروم ماند در حالی كه بسنده كردن به آن چه گفته شد در نهایت اگر زیان آور نباشد از آن بهره های ویژه تهی است . نمی گویم كه باید از شعائر مذكور چشم پوشید می گویم نباید به آنها بسنده كرد و چنین پنداشت كه محرم یعنی همین ها و بس .

سفره خاص محرم از آن كسانی است كه مَحرَم شوند چون : گوش نامَحرَم نباشد جای پیغام سروش و چاره مَحرَم شدن جز مُحرِم شدن نیست . باید از لباس كبر و منیّت بیرون آمد و به لباس عشق و معرفت احرام بست. باید فریاد توحید را كه از حنجره سالار شهیدان تا بلندای همیشه تاریخ انسان به گوش می رسد لبیكی از عقل و دل گفت تا اذن ورود به حریم مُحرَم یافت . باید به امداد عشق و عقل ، كعبه دل را از لات غرور و كبر ، منات محبت نفس و هبل علاقه به غیر حق پاک كرد تا قدوم فیض ولی خدا خانه را مهیای حضور صاحبخانه كند . باید در سرزمین معرفت قرآن و عترت به زمزمه عرفات نشست و آن قدر بیتوته كرد تا نور حق ، جان را نورانی كند و دل را صفا بخشد . باید در مسیر قربان كردن ذبیحه ی نفس ، شیطان هوا و هوس را بارها به سنگ عشق و عقل و ایمان و تسلیم و رضا رجم كرد و در منای عشق از هر تعلقی كه حجاب چهره محبوب می شود سر بُرید تا به دستگیری امام رئوف كربلا از جام شراب وصل سر مست شد .

بر این باورم كه كربلا صحنه مستی موحدانی است كه هر یک به فراخور حال خود در آینه مولای خویش جلوه جمال و جلال خدا را به تماشا نشسته بود . كربلا پیام جاودان فنا ، عبودیت ، تسلیم ، رضا ، عشق و آزادی و آزادگی است كه واصل شدگانش را تا معراج توحید دستگیری می كند و تا اقیانوس لقاء حق رهنمون می شود . كربلا را نمی توان تنها در فجایع آن خلاصه كرد و بر آن گریست . كربلا تنها صحنه جدائی برادری از خواهری ، فرزندی از مادر یا پدری و پدری از كودكانش نیست . كربلا گر چه با عاطفه بیگانه نیست اما تنها عاطفه نیست . كربلا دانشگاه درس آنانی است كه معجزه ایمان و عقل و عشق را تا ابد به نمایش گذاشتند و تمام دار و ندار خویش را تقدیم محبوب كردند . آنانی كه در راه اقامه دین الهی از بذل نفس و نفیس دریغ نورزیدند و ملامت هیچ ملامت كننده ای را نشنیدند تا دین خدا را در پرتو هدایت ولیّ او برپا دارند. آنان كه خواستند پیام جاودان قرآن و عترت برای همیشه تاریخ به گوش انسان برسد .

چنین می اندیشم كه این ماه و شهدای همیشه مظلوم و غربیش حرف های نگفته شان بسیار بسیار بیشتر از سخن هایی كه گفته اند و شنیده ایم . حرف هایی كه جز با گوش عقل و مغز عشق دریافتنی نیست . پیامی جاودانه و نو به نو كه هر لحظه عقل می زاید و معرفت می رویاند و انسان می آفریند و ایمان به بار می نشاند .

چنین محرمی نه هر سال كه هر روز و هر لحظه میوه ای تازه دارد و پیامی نو می آورد . در غیر این صورت محرم تنها به تاریخی بدل می شود كه در طول زمان فقط یک بار و به یک شیوه اتفاق افتاده است و برای تازه نگه داشتنش باید هر سال روضه تازه ای ساخت و قصه جدیدی پرداخت تا تكرار مكررات نشود . ( دردی كه هم اكنون به شدت به آن مبتلا هستیم ) .

برادران خوبم ، خواهران بزرگوارم بیائید در این چند روزه باقی مانده ، از سید الشهداء (ع) مدد بگیریم و از جان و دل مُحرِم شویم تا بلكه مُحرَم امسال ما را نیز مَحرَم كنند چرا كه :

این روزا فرصت خوبی برا عاشق شدنه ...